Choose a job you love, and you will never have to work a day in your life

Vandaag was de eerste dag van de rest van mijn leven. En het was een mooie dag. De lente hing in de lucht en de zon bracht aangename temperaturen met zich mee. Overal stralende gezichten. Nee, niet in de woonkamer waar ik de vorige 42 dagen doorbracht. Op de speelplaats. In de klas. Want vandaag mocht ik weer aan het werk. En het was heerlijk!

De wekker om 6u15. En om 6u25. En nog eens om 6u35. Om dan eindelijk, na de wekker van de verloofde om 6u45, op te staan. Het hondje buiten laten. Het versgebakken brood uit de machine halen. Opfrissen, aankleden, haar en make-up. Ontbijten en de krant lezen met de verloofde. Boterhammen smeren. Tanden poetsen. Fietsmand inladen. Het hondje binnen zetten. Samen met de verloofde naar het werk vertrekken. De ochtendroutine die ik al meer dan 42 dagen had gemist, voelde weer heel vertrouwd aan. Alsof het nooit anders is geweest. Alles ging vanzelf, als in een automatisme.
Ook op school ging alles weer zoals ik het gewend was voor het stilstaan van de wereld. De goeiemorgens in de gang en de koffiekamer. Het klaarzetten van de klas. De wachtrij aan het kopieerapparaat. Het was net of de tijd had stilgestaan, alsof de klok was stilgezet bij het stilstaan van de wereld en vandaag weer begon te tikken. Alles was hetzelfde.
En dan toch weer anders. De goeiemorgens werden nu gevolgd door vragen die ik ondertussen al op automatische piloot weet te beantwoorden. “Hoe gaat het?” “Zie je het zitten om alweer te starten?” “Hoe voel je je?” Collega’s die bezorgd zijn, niet nieuwsgierig, niet overbezorgd. Gewoon bezorgd, fijn. Ik weet dat ik op hen kan rekenen als het nodig is, en dat ze het begrijpen wanneer iets wat moeilijker gaat. En dat geeft me een veilig en zeker gevoel. Fijn om zo terug te kunnen starten.
Maandag, het eerste lesuur. In de oude routine zou ik in het vierde leerjaar zijn, om me samen met de leerlingen in de spellingsregels te verdiepen. In de nieuwe routine ben ik vrij en moet ik eigenlijk nog niet op school zijn. Vandaag is dan weer nóg iets anders. Ik moest de vierdeklassers gaan vertellen dat ik de rest van het jaar hun juf niet meer zou zijn. Dat ik alleen nog maar de juf van het zesde leerjaar zou zijn. Ik zag er enorm tegenop. Samen met mijn collega ging ik de klas binnen en bracht ik het nieuws. Ik legde uit dat ik heel erg ziek was geweest, en dat ik nog niet helemáál genezen ben. Ik vertelde dat de dokter het dan ook beter vond dat ik wat minder hard zou werken. En dat ik dus niet meer naar het vierde leerjaar zou gaan, maar dat ze me in het zesde leerjaar zeker terug zouden tegenkomen. Stilte in de klas. Een 16-tal droevige gezichtjes die me afwachtend aankeken. Dus vertelde ik ook snel dat juf K de rest van het schooljaar bij hen zou blijven. Opluchting op de gezichtjes. Oef…
Het tweede lesuur werd ik verwacht in mijn eigen klas. Wanneer ik binnenkwam, leek het wel of niemand durfde bewegen. Wanneer het ijs weer gebroken was met een mopje (“Jullie zien het, onkruid vergaat niet. Ik ben terug!”) legde ik de kinderen rustig uit wat er aan de hand was geweest: mijn verblijf in kamer 458, de onderzoeken die de dokter deed. En de wereld die bleef stilstaan. Alles in kindertaal, natuurlijk. Ik legde uit dat mijn hersenen niet zo goed meer konden communiceren met mijn been en hand, door een “wegomlegging” in mijn ruggenmerg die veroorzaakt werd door een ontsteking. Ik vertelde dat de dokter tests deed met elektrische schokjes, en dat ik twee keer in een soort van tunnel moest om “gescand” te worden. Uiteindelijk vertelde ik dat ik nog steeds ziek ben, ook al zie je het niet aan me. Ik gebruikte de term MS en probeerde duidelijk te maken wat dat precies is. Natuurlijk kwamen er al snel heel wat vragen. “Is dat dan zoals kanker?” – “Nee, van kanker kan je doodgaan. Van MS niet.” / “Dan kunnen ze jou een medicijn geven zodat je weer gezond bent?” – “Nee, er is nog geen medicijn om te genezen van MS.” / “Zijn er dan helemaal geen medicijnen?” – “Jawel, maar die kunnen er enkel voor zorgen dat je er minder last van hebt, ze kunnen je niet genezen. Nog niet. Misschien ooit wel.” / enzovoort. Ik nam de tijd om de vragen van de kinderen te beantwoorden. Want ik vond het belangrijk dat de kinderen een goed beeld kregen van wat hun juf heeft. Kinderen van 12 jaar zijn oud genoeg om te begrijpen dat er meer aan de hand is, dus vond ik het niet meer dan normaal hen alles te vertellen.
Voor de ouders maakte ik een brief waarin ik alles kort uitlegde. Niet de hele reutemeteut met het verblijf in kamer 458, de tests en de wereld die stilstond. Wel wat de diagnose was, en welke gevolgen die met zich meebrengt. De praktische gevolgen, bedoel ik dan. Het feit dat ik minder uren ga werken de rest van het schooljaar. Dat ik rustig aan moet doen, en er dus veel klassikaal en zelfstandig verbeterd zal worden. En dat ik hierbij hoop op het begrip en de medewerking van de ouders. Ik ben er zeker van dat dat geen probleem zal zijn.
Tegen de middag ging ik langs in de refter. In de oude routine zou ik het eerste half uur van de middagpauze reftertoezicht doen. In de nieuwe routine zijn al mijn middagen toezichtvrij, om ervoor te zorgen dat ik die tijd kan gebruiken om een beetje rust te nemen. Dat heeft de directie zo geregeld, waarvoor ik haar heel dankbaar ben. Toch kon ik het niet laten om even langs de refter te passeren om de kokkin te gaan begroeten. Ik werk al enkele jaren samen met haar tijdens de reftertoezichten, en wou haar toch even laten weten dat ik terug aan het werk was en dat het goed met me gaat. Ze was blij me te zien, en ik was blij om haar te zien. Ze vroeg of ik af en toe nog zou binnenspringen, dus beloofde ik haar om elke week langs te gaan voor een babbeltje. En ik kijk er al naar uit, naar die wekelijkse babbeltjes met haar in mijn nieuwe routine.
In de namiddag was het ietwat drukker in de klas, zoals gewoonlijk. De eerste dag na de vakantie in combinatie met een stralende lentezon maakte dat de leerlingen snel afgeleid waren. Tel daar nog eens een groepswerk bij op, en je krijgt de perfecte mix om een hoop drukte en chaos te creëren. Ik was dan ook blij dat de bel voor de speeltijd ging.
Na de speeltijd ging de tijd snel. Na het inschrijven van de agenda en het uitdelen van de huistaken, besloot ik mijn planning lichtjes te wijzigen en de leerlingen een tekenopdracht te geven in plaats van de geplande zangles. Ik voelde me stilaan best moe worden, en trakteerde mezelf hiermee op 20 minuten rust. Ook voor de kinderen was dit een goed plan om even tot rust te komen. De zangles pas ik later in de week wel in de nieuwe routine in.

De eerste dag van de rest van mijn leven was er meteen een goeie. Wat een geruststelling. De angst en onzekerheid van dag 42 zijn verdwenen, en maakten plaats voor een stevige dosis vertrouwen. Vertrouwen dat ik snel gewend zal zijn aan de nieuwe routine. Vertrouwen dat ik op mijn collega’s kan rekenen. Vertrouwen dat na het stilstaan van de wereld alles weer op z’n plaats zal vallen. Na deze eerste dag ben ik doodmoe, maar voldaan. Ik neem met plezier de nodige rust vanavond, om ervoor te zorgen dat ik voldoende recupereer van de eerste dag om ook de tweede dag aan te kunnen. En de derde, de vierde, enzoverder. Met de nieuwe routine, de energie die ik weer krijg door dat heerlijke gevoel en de nodige rust tussen de inspanningen door lukt het me wel.
Op de eerste dag van de rest van mijn leven heb ik niet gewerkt, maar genoten. En ik ben van plan om dat nog heel wat dagen te doen…