Ze vraagt: “Kun jij nog dromen?”

Vandaag exact twee jaar geleden was een prachtige dag. De zon scheen en de temperaturen klommen tot een hoogte die niet als vanzelfsprekend wordt beschouwd eind oktober. Een dag vol lachende gezichten en tranen van geluk, met als afsluiter het beste feestje dat we ooit samen hebben gebouwd. Een dag vol liefde, voor mekaar en voor alle mensen die onze dag samen met ons vierden. 31 oktober 2015 zal voor eeuwig en altijd in mijn geheugen gegrift staan als één van de gelukkigste dagen van ons leven. Het leven was niet zoals we het hadden voorzien, maar wel precies zoals het moest zijn. En hoewel het leven ons nu, twee jaar later, nog steeds niet datgene bracht wat we zó graag willen, ben ik blij dat ik alle obstakels die ons uiteindelijk tot ons grootste geluk moeten leiden samen met hem mag overwinnen. Hij, die mijn beste vriend is, mijn steun en toeverlaat. Hij, die ik liever zie dan wie ook ter wereld. Hij, die ervoor zorgt dat ik nog kan dromen…

You will forever be my always

Vrijdag 30 oktober. Morgen zal één van de belangrijkste personen in mijn leven zijn naam veranderen van de verloofde naar de echtgenoot. 10 maanden lang hebben we er naar uitgekeken: naar de dag waarop we samen met alle mensen die we graag zien zullen vieren dat wij elkaar graag zien. Ik kan bijna niet meer wachten…

10 maanden. Wanneer we onze trouwdatum uitkozen, leek dat nog ein-de-loos lang. Genoeg tijd om na te denken hoe we deze dag zouden willen beleven, dachten we. Terwijl we eigenlijk al jarenlang een beeld in ons hoofd hadden van hoe onze mooiste dag er zou moeten uitzien: eenvoudig, ongedwongen, met niet te veel poespas. Familie, vrienden en collega’s, allemaal verzameld op één groot dansfeest. Niet urenlang tafelen, geen menu’s met gerechten waarvan je de naam amper kan uitspreken, geen “poepchique” locatie. Nee, gewoon “gewoon”, zoals wij zijn. En zo zal het ook worden.
De laatste maanden hield ik me na schooltijd dan ook non-stop bezig met het plannen van onze dag. En wat heb ik daar van genoten. Hoewel het soms ook wel eens vermoeiend kon zijn, gaf de voorbereiding van onze dag me bakken energie. Wanneer ik na schooltijd doodmoe thuiskwam, was m’n batterij meteen weer opgeladen als ik mijn stapel vlaggetjes-knipwerk zag liggen of er weer een bevestigingsmailtje binnenkwam. Het kon mij altijd helpen m’n gedachten te verzetten: vooruit kijken, uitkijken naar die ene dag.
Ondertussen zijn de laatste voorbereidingen achter de rug, en nu lijkt het alsof de laatste 10 maanden in een flits zijn voorbij gegaan. Alles is in gereedheid gebracht: de versiering voor de zaal staat klaar, de ballonnen zijn gevuld, de cava staat koud en het kleed hangt klaar. En ik ben er klaar voor, helemaal.

Morgen is het zover. En god, wat kijk ik er naar uit. Ik kijk uit naar het opmaken en aankleden met de getuigen, die overigens ook zullen stralen in de kleedjes die de tante heeft gemaakt. Naar het enthousiasme van de bruidskindjes, die er fantastisch uit zullen zien in de kleedjes die de nicht en de tante hebben gemaakt. Naar de familie, die voor een eerste toost naar hier komt ’s ochtends. Naar de vrienden, de collega’s, de kindjes, en iedereen die deze dag met ons wil beleven. Naar het moment waarop we “ja” zullen zeggen: ik tegen hem, hij tegen mij, wij tegen ons. Maar vooral kijk ik uit naar het moment waarop de deur openzwaait, ik hem zie en hij mij, en de wereld voor even stilstaat. En wanneer onze wereld weer in beweging komt, zal die hetzelfde zijn… en toch helemaal anders.