Our hearts sing a song incomplete until another heart whispers back

Ik heb het nooit geweten. Ik dacht nooit dat het kon. Maar nu voel ik het elke minuut, elke seconde van elke dag. Ik zie het in ons huis. In zijn lege armen, en in de mijne. Ik voel het in mijn hart, in mijn hele lijf en leden. Ik wist niet dat het zoveel pijn kon doen. En ik zou er alles voor doen om te horen dat het ooit zal overgaan.

De datum is voorbij. Oef. Dat zeg ik dan. Maar ik voel het niet. Want ik had gehoopt dat 28 april een nieuw begin met zich mee zou brengen, een nieuw hoofdstuk waarin ons engeltje de plaats in ons hart wel zou behouden maar stilaan minder door mijn hoofd zou spoken. Enerzijds is dat wel zo. Anderzijds wordt het gemis steeds groter.
En zichtbaarder. Want naast het gemis dat we voelen in ons hart, zien we het ook steeds duidelijker. We zien het aan het park dat er niet staat in de woonkamer. Aan de eetstoel die niet bij aan de tafel in de eetkamer staat. Aan de babykamer waarin nu het wasrek staat, met daaraan geen enkel kruippakje of rompertje. Aan de doos met onaangeroerde babyspullen. In elk hoekje van ons huis vinden we wel iets waar het gemis het uitschreeuwt.
Het is niet eerlijk. Ik heb die uitspraak altijd verafschuwd, ze heeft “zelfmedelijden” written all over it, en toch neem ik de woorden die ik zelf nooit heb kunnen horen nu zelf in de mond. Want het is geen statement dat ik hier wil maken, maar het is gewoon zo: het leven is niet eerlijk. Voor de ene draait dat positief uit, voor de andere dan weer negatief. Manlief en ik hebben lang gedacht dat wij bij die eerste categorie hoorden. Jarenlang ging het ons voor de wind, alles leek mee te zitten, en we vroegen ons af waar we dat aan hadden verdiend. Dat hadden we dus blijkbaar niet. En dan zodra het leven door had dat we al te veel van het geluk hadden mogen proeven, begon het langzaam maar zeker stukjes geluk terug af te nemen. Eerst stuurde hij MS op ons af om roet in het eten te gooien, en wanneer het door had dat zelfs dat ons niet van de wijs kon brengen – want we mochten toch wel echt van geluk spreken dat het niets erger was dan dat – besloot het het enige wat we écht wilden van ons af te pakken.
Want oh, wat willen we het graag. Echt mama zijn, en echt papa zijn. Ik vraag me af of we het goed zouden doen, en elke dag doet het zo ongelooflijk veel pijn dat we nog geen kans kregen om dat uit te zoeken. Mijn hart breekt elke keer terug een beetje wanneer we dromen over hoe het zou kunnen zijn. Hoe het had moeten zijn. Lange wandelingen met de kinderwagen. Slaapliedjes en lieve woordjes. Heerlijke knuffels en zachte kusjes. Het leven bracht ons niets van dat alles. In plaats daarvan kregen we die lege plekjes in ons huis, de lege plek in onze armen en de grote lege plek in ons hart.

We missen iets dat we nooit echt hadden. Ik wist niet dat dat kon. Laat staan dat ik een idee had van hoeveel pijn het zou doen. Ons leven is niet compleet. Ik voel me, hij voelt zich, wij voelen ons onvolledig. En ik vraag me elke dag af: wanneer dan wel? Wanneer is dat gevoel voorbij? Wanneer zal ik écht mama mogen zijn, en hij papa? Want alles wat ik vraag is de kans om al die lege plekjes op te vullen, in ons huis en in ons hart…

So many of my smiles begin with you

Mijn lief, klein engeltje

Ik mis je. Ik mis je elke seconde van elke dag, maar vandaag mis ik je net dat beetje meer. En dat wil ik je graag even zeggen. Hoe ik dat moet doen, weet ik nog niet zo goed. De ene keer praat ik tegen je wanneer ik op jouw plekje zit in de tuin, de andere keer praat ik met je in mijn dromen, en vandaag schrijf ik je een brief. In de hoop dat mijn woorden je op de één of andere manier bereiken.

Ons leven samen begon zó mooi. Je papa en ik waren dolblij toen we ontdekten dat je in mijn buik zat, je maakte ons werkelijk gelukkiger dan ooit tevoren. We zagen je ongelooflijk graag, vanaf het allereerste moment, en die liefde groeide – net als jij – elke dag een beetje. Wanneer we je voor het eerst te zien kregen en zagen hoe je kleine hartje klopte, sprong mijn eigen hart bijna uit m’n lijf. De dokter telde de dagen en weken, en vertelde ons dat we jou ergens rond de 28e april zouden ontmoeten. Die datum werd met een hartje aangeduid in onze agenda, en we konden haast niet wachten om je in onze armen te houden.
Je papa en ik maakten plannen voor de toekomst, zowel de nabije als de verre variant ervan. We richtten je kamertje al in gedachten in, konden ons niet inhouden om alvast enkele spulletjes voor je te kopen, en vertelden ons Vicje dat hij snel een derde baasje zou krijgen. Niet alleen wij maar ook je grootouders, overgrootouders, tantes, nonkel en je grote neef Felix wachtten vol ongeduld op jullie eerste kennismaking.
Op 14 oktober zouden we jou voor een tweede keer te zien krijgen, en zouden we je hartje voor het eerst horen kloppen. In plaats daarvan kregen we slecht nieuws te horen, jouw hartje had het al enkele weken geleden opgegeven, en jij was gestopt met groeien. Mijn hart brak. Niet met één luide krak, maar met duizenden oorverdovend stille krakjes. Totdat het helemaal aan diggelen lag.
De afgelopen 6 maanden probeerden we onze harten te lijmen, je papa en ik. In het begin lukte dat niet zo goed, elk stukje dat we opraapten droeg een herinnering en elke herinnering aan jou bracht tranen met zich mee. Maar nu lukt het, langzaam maar zeker. Stukje voor stukje rapen we samen alle stukjes weer op, en proberen we ze zo goed mogelijk in elkaar te passen. Soms laten we nog wel ’s een stukje vallen, en hier en daar verschijnt er nog wel eens een traan, maar het lukt. Ooit zullen onze harten weer heel zijn. De barstjes zullen er altijd blijven, en ze zullen ons altijd aan jou herinneren. En dat is maar goed ook. Want sinds je er niet meer bent, ben je er meer dan ooit. En dat wil ik heel graag zo houden.
Dus vandaag, lieve schat, vandaag laat ik geen traan. Verdriet krijgt vandaag geen kans. Vandaag ben ik blij. Blij dat ik jou heb mogen dragen in mijn buik, al was het maar voor even. Blij dat je in je korte tijd hier op onze wereld altijd graag gezien bent geweest, en dat onze liefde voor jou niet stopte met groeien toen jij dat deed. En trots. Ont-zet-tend trots, dat ik mama mag zijn van de één van de mooiste sterren aan de hemel.

Lieve kleine engel, ik wil dat je weet hoe graag ik je zag, hoe graag ik je zie, en hoe graag ik je altijd zal blijven zien. Jij bent en zal altijd diegene blijven die van mij een mama maakte en van hem een papa, en daarvoor ben ik je ongelooflijk dankbaar. Je blijft voor altijd een stukje van je papa en mij, en hebt voor eeuwig een stukje van ons hart veroverd. Het feit dat jij vleugeltjes kreeg en nu van daarboven over ons waakt, maakt dat we meer dan ooit geloven in magie…

Voor altijd
jouw mama

PS: Heb je het gezien, daarboven, hoe mooi papa jouw plekje heeft gemaakt? Na 6 maanden is het eindelijk helemaal klaar, en het is zonder twijfel het mooiste plekje in onze tuin. Zie ik je daar?