IVF GOT THIS | May the embryos be ever in your favor

In een vorig deel van ons hoofdstuk van eerste keren vertelde ik je over de pick-up. Het is wel duidelijk dat die een grote indruk op ons had nagelaten – nog steeds trouwens. Gelukkig kreeg ik na de eicelpunctie en het telefoontje de dag nadien even de tijd om te bekomen. Tijd die nodig was. Want zowel emotioneel als fysiek was alles de laatste weken grondig overhoop gegooid. Ik pik het verhaal weer op in de dagen na de punctie, begin augustus.


Laat me eerst even duidelijk stellen dat ik geen kleinzerig type ben. Niet meer. Hoewel ik volgens manlief mijn klep wel eens te hard durf openzetten wanneer het hondje iets te onstuimig knuffelt, klaag ik volgens mij niet snel over pijn. De dagen na de pick-up deed ik dat dus ook niet, hoewel aan de omvang van mijn buik duidelijk te zien was dat er daarbinnen heel wat aan de hand was geweest. Hoe kan het ook anders? Op de plaats waar anders elke maand één eicel rijpt, of in sommige gevallen hoogstens twee, hadden nu wel liefst 11 follikels gezeten. Om je een idee te geven: een follikel heeft vlak voor de eisprong een diameter van een slordige vijfentwintig millimeter. Twee-en-een-halve-centimeter, en dat 11 keer verspreid over de twee eierstokken. Je kunt je wel voorstellen dat die dingen danig hun best hadden moeten doen om dat allemaal gestockeerd te krijgen. Tijdens de pick-up werden ze vervolgens doorboord om de follikels één voor één aan te prikken. Dat gewroet met die naald deed ze evenmin goed. Om een terugplaatsing van een embryo een aantal dagen later mogelijk te maken, was het dus belangrijk dat alles binnenin weer ietwat op z’n plooi kwam.
Op dag 5 werden manlief en ik weer verwacht in het UZA. ’t Is te zeggen, ik werd verwacht, maar manlief ging zoals altijd met me mee. Aangezien koppels die op de ‘gewone’ manier kinderen maken dat samen doen, vinden wij het niet meer dan normaal dat wij dat ook doen. Fysiek was de terugplaatsing geen uitdaging – naast de volle blaas die pas na de transfer geledigd mag worden, geen sinecure voor iemand die door haar MS moeite heeft om die te controleren – maar emotioneel bleek ook deze stap ons weer te verrassen…
De dag voordien begon het al te knagen. De hele resem ‘wat als…’-vragen passeerde meer dan eens de revue. Wat als er maar één embryo overblijft en er niets in de diepvriezer kan? Oh nee, wat als geen enkel embryo het haalt? Wat als mijn blaas niet vol genoeg is (weet ik veel!)? Wat als het enige embryo dat overblijft niet sterk genoeg is? Wat als ik niet voldoende goed hersteld ben? Wat als…? Ik verzeker je: gek word je van dat soort vragen waar niemand op dat moment een antwoord op kan geven. Elke keer mijn telefoon eender welk signaal gaf, stond mijn hart stil uit schrik dat de embryoloog zou bellen met het nieuws dat alle embryo’s het hadden opgegeven en de transfer niet zou doorgaan. En dat dan alles voor niets zou zijn geweest.
Maar dat telefoontje kwam niet, en dus stonden we de volgende dag op tijd op om richting Antwerpen te rijden. Met flesje water bij de hand, want die blaas moest toch vol geraken, zeker (stress!). Veel te vroeg – want zo zijn we dan – kwamen we in het UZA aan, waardoor we naar goede gewoonte nog een koffie met verplichte croissant konden bestellen in de cafetaria. FYI: als je ooit in het UZA komt, de croissants en de cappuccino in de cafetaria zijn aanraders, maar neemt nooit-never-ever koffie van de automaat. Ditmaal ging die croissant net iets minder vlot naar binnen, zenuwen enzo. En ondertussen stond er met alle koffie en water van die ochtend al een redelijk hoge druk op mijn blaas. Nog meer zenuwen, dus.
Bon, een kwartier voor het aan ons zou zijn legden we de inmiddels vertrouwde route naar de dienst voor Reproductieve Geneeskunde af. Na even wachten op twee van de stoelen van dat rijtje aan het einde van de gang ging de schuifdeur open, waarna er ge-mevrouw-Scheveneels-t werd door de vroedvrouw. Dezelfde vroedvrouw van het intakegesprek én de pick-up. Oef. Niet dat een andere vroedvrouw dat niet even goed zou doen allemaal, maar ze had me tijdens het hele traject al zo goed en met de nodige zorg begeleid dat ik blij was om haar terug te zien.
Net als tijdens de pick-up werd het al snel een drukke boel in de ruimte waar de terugplaatsing zou plaatsvinden. Na de vroedvrouw kwam de dokter. En nog een dokter. En om het gezelschap helemaal compleet te maken, schoof het luikje van het labo open, waarlangs de embryoloog ons begroette. Na de nodige formaliteiten waarbij heel wat over en weer wordt gegooid met meneer-en-mevrouw en geboortedatums, kregen we het nieuws dat er één embryo sterk genoeg was om terug te plaatsen en dat er bovendien nog liefst vier embryo’s in de running waren richting diepvriezer. Stresspuntje minder: het was allemaal niet voor niets geweest!
Ik werd klaargemaakt voor de terugplaatsing (met complimenten voor mijn volle blaas – yes!) wat gelukkig heel wat minder omslachtig was dan de voorbereiding van de eicelpunctie, en de embryoloog gaf door het labo-luikje het embryo door. En dát, dat was ontzettend speciaal. Op dat moment zat er in dat buisje dat van embryoloog naar arts wordt doorgegeven een stukje-van-hem-en-mij, om niet veel later naar mijn buik te verhuizen. Die verhuis werd met een uitwendige echo nauwkeurig gevolgd, wat betekent dat manlief en ik weer aan het scherm gekluisterd waren. Ik had er me niet aan verwacht, maar ook hier kwamen weer tranen aan te pas. Nadien kregen we de print van de echo, waarop ons embryo piepklein maar duidelijk te zien was. Kippenvelmomentje.

So far, so good. Nu konden we alleen nog maar afwachten wat het resultaat zou zijn. Om de spanning er al af te halen: ik testte positief. Weer tranen. Jammer genoeg eindigde dit hoofdstuk nog maar eens in een anticlimax. Wederom tranen.
Het wat en hoe van het einde van ons hoofdstuk van eerste keren moet ik je vandaag verschuldigd blijven. Niet omdat ik het nu niet wil of niet kan schrijven, simpelweg omdat ik de tijd nu niet vind. Maar van zodra ik later deze week de tijd weer even de tijd heb, beloof ik je dat ook dat deel van ons IVF-verhaal z’n weg zal vinden naar deze blog.
To be continued…

5 gedachten over “IVF GOT THIS | May the embryos be ever in your favor”

  1. Hoi,
    Ik belandde een aantal jaar geleden op jouw website. Ik had toen ook enkele maanden ervoor een miskraam gehad, na een hele resem aan IVF-behandelingen en vele jaren van onderzoeken/miserie. Hier wel geen ms, maar andere problemen. Na de miskraam beslist om van ziekenhuis te veranderen. Wij zijn toen naar UZ Brussel (Jette) gegaan. Daar dachten ze dieper na, probeerden andere medicatie, hun labo was beter, er bleven meer embryo’s over. Kortom blij dat we de stap maakten. Ondertussen is ons zoontje al bijna 1,5 en is baby nummer 2 op komst. Ik wil je maar vertellen, het kan! Elke keer weer moed vinden is heel zwaar. Ga zeker je licht eens ergens anders opsteken. Jette is op dat vlak echt wel beter gespecialiseerd. Waar er in het UZA 1 gang bezig is met IVF, is er daar een hele afdeling.
    Groetjes.

    Liked by 1 persoon

  2. Hoi Liesbeth
    Bedankt voor je berichtje! Ik lees altijd graag succesverhalen als het op fertiliteitsbehandelingen aan komt.
    Jette is bij ons een optie die we nog open houden. Op dit moment voelen we ons nog heel goed in Antwerpen, alles gaat hier eigenlijk altijd heel vlot en verloopt goed. Na drie volledige pogingen willen we ons licht wel eens gaan opsteken in Jette.
    Maar op dit moment zetten we onze hoop vooral op de embryo’s die konden worden ingevroren na de tweede pick-up 🤞🏻

    Like

  3. Stomweg op je blog gekomen maar de inhoud trok mijn aandacht…
    Ik heb de opleiding vroedkunde gevolgd en vandaar veel gezien in vele ziekenhuizen. Er zijn zeer veel mensen die na vele pogingen en veel verdriet en stres dat woog op relatie etc. uiteindelijk geholpen in Jette. De procedure is daar iets anders en succesvoller dan waar dan ook! De terugplaatsing van het embryo gebeurd op een ander moment. Ik kan me voorstellen dat jullie er enorm tegenop kijken om van ziekenhuis te veranderen maar ik raad het toch aan. Jette is het beste ziekenhuis in die tak. Niet alleen in België maar wereldtop! Overweeg het, het is het waard! Veel succes en hopelijk wordt 2019 een vruchtbaar jaar👌

    Like

  4. Dankjewel voor je berichtje!
    We horen inderdaad heel veel goeds over UZ Jette, dus het is niet uitgesloten dat we in de toekomst die richting uit zullen gaan. Maar voorlopig voelen we ons allebei nog heel goed in Antwerpen. Hierbij is het wel belangrijk om te weten dat ik na de eerste IVF-poging daadwerkelijk zwanger was, maar dat deze zwangerschap uiteindelijk op een miskraam is uitgedraaid. De miskraam en de IVF-behandeling stonden los van elkaar, de eerste weken deed het vruchtje het heel goed. Het was weer ‘pech’, net zoals onze eerste miskraam. Het feit dat het in Antwerpen tot een zwangerschap is gekomen na slechts 1 poging maakt dat we op dit moment toch nog heel wat vertrouwen hebben in de procedures die hier worden gevolgd.
    Het is niet zo dat we er echt ‘tegenop kijken’ om te veranderen van ziekenhuis, we voelen er op dit moment dus gewoonweg nog niet echt de behoefte toe. Voorlopig houden we onze vingers nog gekruist voor de embryo’s die we van de vorige pick-up nog in de diepvries hebben. Als die geen succes worden, zien we wel weer verder. Stap voor stap 🙂

    Like

  5. De belangrijkste boodschap was vooral: hou de moed erin! Het gaat wel lukken, waar dan ook. Het is inderdaad gewoon iets om in het achterhoofd te houden. Ik ken er trouwens ook genoeg waar het in Antwerpen gelukt is. Veel succes!

    Liked by 1 persoon

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s