Difficult roads often lead to beautiful destinations

Hoewel onze wegen elkaar eerder al eens kruisten, begon ons leven samen een goeie twaalf jaar geleden. Manlief en ik hadden tot die tijd elk onze eigen weg bewandeld, maar na die ene kus in het jeugdhuis stond het voor mij vast dat onze wegen niet meer zouden scheiden. En dat is tot op de dag van vandaag nog steeds waar ik – misschien zelfs nog meer dan toen – in geloof. Meer zelfs, onze wegen zijn samengesmolten. Het is er eentje geworden, één weg, die van ons samen.

We hadden ons nooit kunnen inbeelden hoe onze weg zou lopen. Nochtans had ik daar jarenlang een heel duidelijk beeld van. We zouden studeren, onze diploma’s behalen, een job vinden dicht bij het huis van onze dromen, trouwen en als kers op de taart kinderen krijgen. Twee. Een meisje en een jongen, als het even zou kunnen. We fietsten door onze studies heen en bolden op de tonen van Mia langs ons eerste appartementje en ons droomhuis verder in de richting van onze mooiste dag. Soms leek het alsof we in een sportwagen zaten, zo vlot leek alles wel te gaan. Geen hobbels in de weg, geen onverwachte omwegen. Zelfs MS kon – hoeveel moeite die ook deed – ons niet van onze route laten afwijken. Life was good! Na onze mooiste dag schakelden we dan ook naar een hogere versnelling voor het vervolg van de trip of our life.
Wisten wij veel dat er nog een lang parcours vol haarspeldbochten en hindernissen voor ons lag… Nadat de weg in oktober 2016 zelfs tijdelijk volledig onderbroken was en we genoodzaakt waren om weer opnieuw te beginnen waar we een klein jaar voordien waren vertrokken, durfden we niet meer vol op het gaspedaal te duwen. We werden voorzichtiger, berekender, maar waren vastbesloten om niet op te geven. Na weer een dikke tien maanden besloten we om hulp in te roepen. We schakelden onze gynaecologe in die ons de weg zou wijzen naar datgene wat we zo graag wilden. GPS-gewijs, want we hielden zelf het stuur in handen. Met een goede GPS zouden we er wel geraken, daar waren we vast van overtuigd.
Niets was minder waar. Half oktober werd onze route herberekend en verwees onze gynaecologe ons door naar de fertiliteitsarts van hetzelfde ziekenhuis. We waren  genoodzaakt om het stuur uit handen te geven. De enige ritjes die we nu nog zelf ondernemen zijn de ritjes naar de ziekenhuizen, en vanaf daar nemen de dokters het over. Omdat het moet, niet omdat we willen. Het zijn geen sit-back-and-relax uitjes, dat kan ik je wel vertellen. Het weegt. We weten vaak niet wat de datum is, maar kunnen wel op élk moment zeggen de hoeveelste dag van mijn cyclus het is. We tellen niet meer met maanden, maar met cyclussen. We leven van doktersafspraak tot doktersafspraak. Het beheerst ons hele leven.
Ondertussen worden we ingehaald. Het lijkt wel alsof iedereen ons moeiteloos voorbij zoeft. De zwangerschaps- en geboorteaankondigingen volgen zich in sneltempo op, als megasize-billboards langs onze weg. De ene keer rijden we er snel voorbij, de andere keer zetten we ons even aan de kant om onze tranen de vrije loop te laten. Stiekem, zonder dat de mensen rondom ons het zien. Want we gunnen iedereen dat grote geluk van een eigen gezinnetje. Ik voel me vaak schuldig. Ik wil niet dat anderen merken dat we het moeilijk hebben met iets wat een ander zo gelukkig maakt. Ik ben egoïstischer geworden, een eigenschap waar ik niet trots op ben maar wel eentje die nodig is om door te blijven gaan.
Het doet pijn, ook al willen we dat niet, om iedereen te zien op de ene plaats waar wij graag zouden willen zijn. We zouden werkelijk alles geven om er te geraken, want het lijkt me een heerlijke plaats. En zeg me niet dat er ook nadelen zijn, want die preek heb ik al vaak moeten aanhoren. Geloof me wanneer ik zeg dat alles over zou hebben voor 9 maanden ochtendmisselijkheid gevolgd door slapeloze nachten en vermoeiende dagen, kakpampers en huilconcerten. Zeg me alsjeblieft nooit (meer): “Wacht maar tot je zelf kinderen hebt!” Want wachten is alles wat we op dit moment kunnen doen.

Onze weg, die er een dikke 12 jaar geleden zo mooi en veelbelovend uit zag, ziet er in geen enkel opzicht uit zoals ik me hem had voorgesteld. Het is een hobbelig parcours vol onvoorspelbare bochten en omleidingen geworden. En weet je wat? Het is kak!
Gelukkig is er één iets dat na al die tijd nog exact hetzelfde is, en dat is dat ik die weg nog steeds samen met manlief afleg. Elk hobbeltje, elke bocht, elke onverwachte stop en elke omleiding hebben we samen doorstaan. En dat is wat me nog elke dag doet geloven in een goede afloop. Hoe moeilijk onze weg ook is, ik ben er vast van overtuigd dat we er na dit helse parcours zullen geraken en dat er een mooie toekomst is weggelegd voor ons, met ons eigen kleine gezinnetje.

 

 

5 reacties op ‘Difficult roads often lead to beautiful destinations

  1. Verdrietig, maar wel heel mooi geschreven. Ruim 15 jaar geleden liepen wij over dezelfde weg als jullie nu. Met vallen en opstaan. In goede en slechte dagen. Maar altijd samen, nooit alleen. Altijd hand in hand. Niemand kent de route van zijn of haar leven, misschien maar goed ook. Blijf vertrouwen en goede moed houden, heel veel sterkte en geluk gewenst samen 🍀🍀🍀

    Liked by 1 persoon

  2. Zo veel liefs voor jullie <3.

    Het is zo hard om te lezen maar ik ben er ook van overtuigd dat ook jullie eindbestemming zal worden bereikt.

    XXX

    Liked by 1 persoon

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s