Plot twist, please…

“Weer niets”, denkt ze wanneer ze de rode vlek op het toiletpapier ziet. Ze weet niet de hoeveelste keer het is dat de hoop die de afgelopen twintig-en-nog-wat dagen gekoesterd werd in één oogopslag vervliegt. Ze is gestopt met tellen. Elke keer is er sowieso één te veel.

Soms lijkt het alsof ik in een film zit. Een film waarin Mia de soundtrack is die me meeneemt door alle memorabele momenten in het leven van my hubby and me. Nadat de lange historie vóórdat we ons leven samen begonnen in fastforward-modus werd vertoond, begon onze film met de eerste kus in het jeugdhuis. Vanaf dan werd er alleen maar naar een climax toe gewerkt: studeren, werken, appartementje, ons huis, Vicje, dé vraag, … Om dan tot een anticlimax te komen met de intrede van MS in ons leven. Ongeloof, boosheid, maar gelukkig ook een stevige dosis optimisme speelden de hoofdrol in de scènes die op deze anticlimax volgden. En zoals het een goede film betaamt kwam er na deze anticlimax een happy end: onze mooiste dag. Ta-daa! Feest, tranen met tuiten, de hele rimram. En we leefden nog lang en gelukkig.
Nadat het eerste deel van onze film zo’n mooie afloop kende, konden we niet wachten om er een vervolg aan te breien. Dus begonnen we vol goeie moed, en met véél plezier, aan the sequel. Weer werd er naar een climax toe gewerkt, met als hoogtepunt de mooiste plus die we ooit zagen. We zouden een nieuw personage mogen verwelkomen. Al snel zaten we op onze roze wolk, die razendsnel naar het volgende hoogtepunt begon te stijgen. Niemand die onze film vol spanning volgde had kunnen denken dat er na het horen van onze soundtrack in de wachtkamer van de gynaecoloog weer een anticlimax zou volgen. Onze zeemzoete romantische komedie à la “what to expect when you’re expecting” kreeg plots een drastische scriptaanpassing, wat ons middenin het meest trieste drama deed belanden. Maar we probeerden optimistisch te blijven. Want de meeste drama’s die je in de bioscoop ziet krijgen een happy end. Het was gewoon een kwestie van tijd, zeiden we, vooraleer ook onze tweede film zijn happy end zou krijgen. En in ons geval zouden we hier ook zelf iets aan kunnen doen. Dus gingen we weer “aan de slag”, vastberaden dat we dit script zelf weer zouden kunnen herschrijven naar een verhaal met lang en gelukkig aan het einde.
Maand na maand ging voorbij. Cyclus na cyclus werden we teleurgesteld. Weer niks, was elke keer het verdict. Onze film werd stilaan langdradig. Deprimerend zelfs. Ondertussen zijn we een jaar verder. 12 maanden lang wachten we al op het moment waarop er weer een roze wolk langskomt die ons weer richting happy end zal voeren. Om de zoveel weken lijkt het of die wolk in zicht is, maar telkens gaat ze weer op in het niets nog voordat we ze goed en wel kunnen zien…

Ze komt de kamer binnen en schudt haar hoofd. Hij weet meteen wat dat betekent. Hij staat op en neemt haar in zijn armen. De tranen prikken in zijn ogen wanneer hij voelt dat haar schouders zachtjes beginnen te schokken. “Ooit”, fluistert hij, “maar wanneer?”

 

3 gedachten over “Plot twist, please…”

  1. Wij(pa en ik),hadden in onze gedachten een hele andere weg voor jou uitgestippeld,maar blijkbaar verloopt die weg heel traag,moeilijk,kortom,niet zoals wij het graag hadden gehad.
    Als ouders doet dat enorm pijn!
    Maar ondanks dat het niet verloopt zoals gewenst,blijven wij toch hopen,uitkijken naar een “wondertje”!!!
    Want ,geloof me,die dag komt!!!❤

    Liked by 1 persoon

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s