Tears are simply the raindrops from the storms inside of us

Ik heb gewacht. Wekenlang heb ik gewacht. Op de eerste dag die ik zou doorkomen zonder tranen. De dag waarop ik van ’s ochtends tot ’s avonds zou kunnen lachen, zonder dipjes waarin het voelt alsof ik elk moment kan instorten. De dag waarop ik kan terugkijken naar onze 6 gelukkigste weken zonder de tijd te willen terugspoelen. Naar de dag waarop ik aan ons kindje zou kunnen denken zonder dat het zo ontzettend veel pijn doet vanbinnen. De dag waarvan het nu lijkt dat hij nooit zal komen.

5 weken. Zo lang is het al geleden dat de vier woorden van de gynaecoloog onze wereld deden instorten. Zo lang al. En zo lang nog maar. Het ene moment lijkt het alsof die 5 weken een eeuwigheid overbruggen, het andere moment lijkt het alsof het gisteren was dat we ’s ochtends nog gelukzalig over mijn buik lagen te wrijven in bed. Hoe dan ook, terugdenken doet nog steeds pijn. Het zorgt nog steeds voor tranen. De ene keer enkele stille tranen die stiekem over mijn wangen rollen, de andere keer onophoudelijk en hartverscheurend snikken. Vooral dat laatste overvalt me op de meest onverwachte en ongewenste momenten. “Komaan M, houd u in…”, denk ik dan. Tevergeefs. Tanden bijten, met m’n ogen knipperen: het zijn slechts middeltjes om de tranen uit te stellen. Ik heb al geleerd dat ze uiteindelijk toch komen. En hoe langer ik het uitstel, hoe talrijker ze zijn.
Ik dacht dat het makkelijker zou worden. En zo voelde het ook even. Nadat de miskraam had doorgezet en ik het vruchtje van ons kindje 4 weken geleden had verloren, voelde ik me elke dag een beetje beter. Kon ik weer vooruitkijken. Lachen. Doorgaan met mijn leven. Dacht ik. Maar het blijft moeilijk. Of ik het nu wil of niet, er kunnen geen 5 minuten voorbijgaan zonder dat ik aan ons kindje denk. Aan wat we hadden, of bijna hadden. Aan wat we niet meer hebben, aan wat we zijn verloren. Aan wat ik was, en nu niet meer ben. Aan wat ik terug wil hebben en terug wil zijn, en dat ik dat alles zó mis.
Het zijn vaak kleine dingen, waar niemand bij stilstaat. De spiegel die me confronteert met mijn platte buik. De broek die ik enkele dagen voor het slechte nieuws van de gynaecoloog kocht die nu toch wel erg los rond m’n middel zit. Het kerst-verlanglijstje waarvoor ik massa’s ideeën had en waarvoor ik nu plots inspiratieloos blijk te zijn. Het reclamefoldertje met babybedjes,autostoelen en luiertafels dat rondslingert in de woonkamer. De tientallen Facebook-pagina’s die ik al had ge-vindikleuk-t. Het lied van onze openingsdans, dat speelde in de wachtkamer van de gynaecoloog enkele minuten voordat de grond onder onze voeten wegzakte. Dingen die voor anderen onopgemerkt voorbijgaan, maar die mijn hart keer op keer weer in tienduizend stukken uiteen laten spatten. En dan bijt ik, en knipper ik. Totdat ik niet meer kan en de tienduizend stukjes van mijn hart een weg naar buiten zoeken in de vorm van tranen. De tranen luchten op. Eens ik het bijten en knipperen opgeef en toegeef aan de tranen, lucht het op. Voor even toch. Totdat de grens weer wordt bereikt.

Ik wacht niet meer. Ik maak me geen illusies meer: dit zal nooit helemaal voorbij zijn. Ik zal me altijd blijven afvragen: wat als…? Ik zal ons engeltje nooit helemaal kunnen loslaten, en dat wil ik ook niet. Maar de pijn, die wel. Ik blijf geloven dat er ooit een dag zal komen waarop ik het kan. Ooit, nu nog niet. Maar ooit…

4 gedachten over “Tears are simply the raindrops from the storms inside of us”

  1. Hoi, de pijn wordt minder maar blijft aanwezig. We hebben er 4 afgegeven en het deed steeds ongeloofelijk veel pijn. Je begint als vrouw over alles te twijfelen, het doet pijn om die dingen te zien liggen. Maar voor mij was het ook van ik laat het staan want ooit komt het in orde. Na 3 miskramen, 1 doodgeboorte hebben we nu een prachtkereltje. Wij hebben van ons sterre een herrineringsdoos waar van alles in zit van haar. Misschien is dat een idee. En vergeet het ventje niet want voor hun is het ook niet simpel want zij worden meestal in het hele verhaal vergeten. Dikke knuffel

    Liked by 1 persoon

  2. Het wordt beter. De eerste weken huilde ik ook constant. Ik wist ook niet dat het zo veel pijn kon doen. Ik wist nog maar een dag dat ik zwanger was toen de huisarts me naar de gynaecoloog stuurde, omdat ik een tussentijdse bloeding had, waarop de huisarts een bloedtest deed om te zien of ik misschien zwanger was. Op zondag belde ze me: de test was positief, maar mss toch best naar de gynaecoloog gaan. Dus ik maakte een afspraak, maar die kon pas een maand later plaatsvinden. Te laat vond de huisarts, ik moest maandag nog gaan. Op de echo was enkel een leeg vruchtzakje te zien. Ik was alleen, want ik had op het werk alles laten vallen om naar de gynaecoloog te rijden. Ik ben op automatische piloot naar huis gereden. Ik voelde daarna zo’n immens verdriet. Ik moest een paar dagen later naar het ziekenhuis voor een curretage. Nog elke dag kijk ik naar m’n litteken. Ik bleek helaas choriocarcinoom te hebben veroorzaakt door een molazwangerschap. Dus twee weken na mijn miskraam zat ik met een kankerdiagnose. Veel tijd om te blijven rouwen was er niet. Ondertussen ben ik genezen en zit ik een jaar in wachttijd, een jaar waarin ik zeker niet zwanger mag worden en geregeld naar de gynaecoloog moet voor bloedcontrole en/of echo. Elke keer in die praktijk zakt de grond weer van onder mijn voeten. Daar ging het allemaal mis. Verder al die blije mensen met hun bolle buikjes en ik met mijn platte buik en mijn litteken. Maar het wordt beter echt waar, ik beloof het je! Ik heb zelf ook veel gehad aan het boek Life on Sneakers van Rue Nø. Totaal ander verhaal, maar voor mij toch een hart onder de riem. Al las ik het wel toen ik zelf al een mindswitch had gemaakt. Alleszins veel sterkte, ik ken je niet maar ik wilde toch even reageren. En er komen weken waarop je terug meer zal lachen dan huilen …

    Like

  3. Bedankt…
    Ik heb het boek ook al gelezen en vond het vooral herkenbaar. Ik heb al een heel verhaal buiten de miskraam van enkele weken geleden waardoor ik al wel op een heel andere manier tegen het leven aan kijk. Waar ik ook sterker door ben geworden, en waardoor ik weet dat we ons ook hier wel doorheen zullen slaan. En het schrijven helpt me ook, het doet deugd om te kunnen schrijven hoe ik me voel en wat het allemaal met me doet. Het is een soort van therapie, zeg maar.
    Bedankt voor je reactie. Het is geruststellend om te weten dat wij niet de enigen zijn die dit moeten doormaken, en dat we zo ook weten dat het beter zal worden…
    Ik wens jou ook nog veel sterkte, hopelijk kan ook jij snel weer verder met je leven en de kinderwens die je koestert.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik was gisteren even snel door je blog gegaan en ik zag inderdaad dat je wel nog meer had meegemaakt. Soms zit je in het leven helaas in de hoek waar de klappen vallen. Verlies je sterkte en positivisme niet, ook al lijkt dat nu wellicht heel erg moeilijk. En dat is ook normaal. Neem de tijd om terug op je plooi te komen. En bedankt voor je lieve woorden.

    Like

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s