A year ago, I would’ve never guessed my life would be the way it is now

Naar jaarlijkse gewoonte keek ik gisteren naar “De film van het jaar” op tv. Elk jaar wordt hierin een overzicht gegeven van de nieuwsfeiten van het voorbije jaar. Dit is altijd een aaneenschakeling van goede en slechte momenten, van ups en downs, van blijdschap en verdriet. Vandaag is de wereld niet meer wat die was wanneer de champagnekurken en het vuurwerk knalden op 1 januari. Ook mijn wereld niet. Om een overzicht te geven: de film van Mijn Jaar.

Mijn Jaar werd met een goed nieuwtje ingezet: het vriendje had dé vraag gesteld en een ring om mijn vinger geschoven, én veranderde daarmee zijn naam naar “de verloofde”. We were engaged! En ik kon het wel van de daken schreeuwen. In januari en februari hield ik me dus bezig met gastenlijsten, locaties, trouwjurken, frietkraampjes, tapwagentjes, uitnodigingen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik vond het heerlijk, en liep op wolkjes terwijl ik aan ieder die ernaar vroeg vol trots mijn ring showde. Ik was overgelukkig en kon haast niet wachten tot het 31 oktober was om de verloofde voor eeuwig en altijd de mijne te mogen noemen.
Tegelijk liep ik mezelf achterna. Het werk op school stapelde zich torenhoog op en ik geraakte hopeloos achterop. Niet doordat ik met de voorbereidingen van onze mooiste dag bezig was, maar omdat het gewoon niet meer ging. Ik was de hele tijd moe, moe-er, moe-st! De afgelopen jaren had ik hier wel vaker last van, maar nu was het toch wel héél erg… Enkele maanden voordien deed de dokter nog een bloedonderzoek, om dezelfde reden, en daaruit bleek dat ik zo gezond als een visje was. Geen vitaminetekort, geen ijzertekort, alles pico bello! En toch werd ik steeds vermoeider, en viel ik ’s avonds steeds vroeger in slaap voor de tv. Eind februari viel mijn rechterkant helemaal in slaap, en deed mijn linkerbeen even z’n eigen zin. Begin maart ging ik een weekje op verlof in AZ Herentals, en de rest van dat deel van de film ken je al. En terwijl onze wereld na het stilstaan weer langzaamaan op gang kwam, draaide de wereld rondom ons stilaan door. De ups en downs volgden elkaar in een stevig tempo op: liefdesverdriet in de vriendenkring, babygeluk in de familie, ruzies in de klas, opluchting op de laatste schooldag, … Dit en nog veel meer bracht heel wat verandering met zich mee, ook deze ups en downs kleurden Mijn Jaar: de ups brachten afleiding en verlichting, de downs maakten het dan weer extra moeilijk om mijn wereld weer op fullspeed te laten draaien.
De zomervakantie bracht rust, en eenmaal die begon voelde ik pas hoezeer mijn lichaam naar deze rust had verlangd. Tegelijk werd mijn lichaam ook op de proef gesteld, want de hoge temperaturen zorgden ervoor dat ik weer wat meer last kreeg. Ondertussen weet ik dat dat wel meer voorkomt bij de levenspartners van MS, en dat ik me hierbij zal moeten neerleggen…
Ik startte dit schooljaar terug fulltime op het werk. De hele zomervakantie had ik voorbereid en uitgekeken om de draad weer op te pikken als voltijdse juf. De eerste twee maanden gingen dan ook heel vlot, en liet MS zich nagenoeg niet horen. Zalig!
5 en 6 oktober werd ik weer verwacht in het ziekenhuis. De scan en het bezoek aan de neuroloog waren na de eerste schoolweken die vlot verliepen een grote domper op de vreugde. Ik had weinig tijd om dit te laten bezinken, want gelukkig vond ik afleiding in de laatste voorbereidingen voor onze mooiste dag aan het einde van de maand. Toch beet ik ineens door de zure appel, en nam ik contact op met de MS-kliniek in Overpelt om een afspraak te maken. Op papier noemen ze dat een “tweede opinie”. Ik vind dat woord in dit geval slecht gekozen. Een tweede opinie vraag je wanneer je twijfelt aan de diagnose van de dokter. En dat doe ik niet. Ik heb vertrouwen in de neuroloog die me behandelt, maar het is natuurlijk ook “maar” een neuroloog. In Overpelt zitten gespecialiseerde artsen, die mij hoop ik een duidelijker plaatje kunnen schetsen van mijn vooruitzichten en mijn mogelijkheden. Gelukkig was ik geen “dringend geval” en kon mijn afspraak gerust uitgesteld worden tot begin 2016. Oef. Een zorg minder voor 2015…
31 oktober 2015 is een dag die voor eeuwig in mijn geheugen gegrift zal staan als de mooiste dag. Onze dag was, van begin tot einde, perfect. Ik denk eerlijk waar dat ik nog nooit zo gelukkig was als die dag. Het is een cliché, maar het was echt de mooiste dag uit ons leven. En het was fantastisch om te zien hoeveel mensen deze dag samen met ons wilden beleven, waarvoor nog eens een ontzettend dikke merci aan iedereen die er bij was (in real life of in gedachten). We breiden een mooi vervolg aan deze dag tijdens onze mini-honeymoon in de Ardennen, waar we alle dagelijkse stress even konden vergeten en vooral: waar niets moést. We vulden onze dagen met wandelingen door de bossen, en onze avonden met knuffelen voor de tv. Zalig genieten als kersvers echtpaar.
Na deze week volgden echter zes weken die samen een enorme down vormden. Op het werk draaide alles weer vierkant, en holde ik m”n hoofd de hele tijd achterna. Onze school zit dan ook middenin een grote verandering, om ons onderwijs beter af te stemmen op de maatschappij van de dag van vandaag. En hoewel ik 100% voorstander ben van de verandering die we doormaken, ging het me allemaal te snel. Meer dan eens klopte ik aan bij de directie om te zeggen dat het me even allemaal niet meer ging, ik kreeg het gewoon niet meer gedaan. Blijkbaar was ik niet de enige met dit gevoel, en tegen de laatste schooldagen van 2015 besloot de directie dat er wat gas terug genomen moest worden. Oef. Een geruststelling voor het nieuwe jaar…
De kerstvakantie kwam dus net op tijd, en de eerste week gebruikte ik dan ook om wat te rusten tegen de aanstormende feesten. De cadeautjes werden ingepakt, de kaartjes gemaakt en geschreven, en de party-outfits zorgvuldig uitgekozen. Maar voordat de kerstfeestjes van start konden gaan, moest er nog iets anders gevierd worden! Op 23 december waren de echtgenoot en ik (en oh, hoe hou ik ervan dat ik hem nu zo mag noemen!) 10 jaar samen. Die tiende verjaardag van “ons” kon natuurlijk niet zomaar voorbijgaan, dus vierden we die met z’n tweetjes met een home-made tapas-dineetje bij kaarslicht. Wederom zalig. Pas daarna was ik helemaal klaar voor de rest van de feestdagen, waarop zoals gewoonlijk veel te veel gegeten werd. Er werden cadeaus uitgewisseld, maar dit jaar besefte ik pas echt hoe bijkomstig die wel zijn. Alles waar het eigenlijk om draait, is samen zijn. Met familie. Met vrienden. Met mensen die je graag ziet en die jou graag zien. Want dát zijn de echte cadeaus, waarvoor je iedere dag weer dankbaar moet zijn. Dat heb ik in Mijn Jaar wel geleerd…

Op 1 januari 2015 knalden champagnekurken en vuurwerk, en keken we vol verwachting uit naar dat nieuwe jaar dat voor ons lag. Vandaag, bijna één jaar later, is mijn wereld niet meer wat hij toen was. Het lijkt surreëel, alles wat er in die 360-en-nog-wat dagen gebeurd is. Had je het mij een jaar geleden gezegd, had ik het niet geloofd. Of ik had het jaar voorzichtiger begonnen, een beetje bang voor wat komen zou. 2015 zal voor mij de geschiedenis ingaan als het meest bewogen jaar tot nu toe. Ja, ik zeg “tot nu toe”, want niemand weet wat de toekomst brengt. Een jaar geleden had k nooit gedacht dat mijn leven zou zijn hoe het nu is. Gelukkig maar, anders had ik er misschien nooit aan durven beginnen. En wat een zonde zou dat zijn geweest…

2 gedachten over “A year ago, I would’ve never guessed my life would be the way it is now”

  1. Chapeau Marlies…knappe tekst waar ik toch even stil van werd. Luc en ik wensen u en uw echtgenoot veel liefde en geluk en veel steun in 2016 en mogen de dromen die jullie hadden/hebben toch uitkomen!
    Luc, Dominique, Yasmine en Arno

    Liked by 1 persoon

  2. Heel knap Marlies en tegelijk ook ontroerend en inderdaad mogen we niet terug kijken , maar vooruit en hopend op een mooi jaar 2016 .
    Altijd naar het positieve op zoek in iedereen omons heen , heel veel sterkte en veel mooie momenten voor de komende jaren als koppel .

    Liked by 1 persoon

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s