There is no foot too small that it cannot leave an imprint in this world

Ik neem je even terug in de tijd, naar 28 mei 2015. Want die dag stond de wereld weer even stil. En dat gebeurde in hetzelfde ziekenhuis. Ditmaal niet in kamer 458, maar een verdieping lager. Op kamer 353 van de dienst materniteit.

Kwart voor 8 ’s ochtends. De verloofde zijn telefoon rinkelde. Dat was vast de collega van de verloofde, er zou wel iemand hebben afgebeld, dacht ik. Het bleek nét iets belangrijker nieuws te zijn. De schoonzus zou snel bevallen. Of de verloofde zijn afspraken ’s avonds kon verzetten, om zijn petekind te gaan bezoeken. Natuurlijk kon hij dat!
De hele voormiddag hielden we onze telefoons in de gaten. Rond de middag kwam het verlossende telefoontje van de verloofde. Een tweetal uurtjes geleden was Felix geboren. Felix Vangenechten. Alles was goed verlopen, en we zouden ’s avonds al langs kunnen gaan om dat kleine wondertje te ontmoeten.
Eenmaal thuis moest alles snel gaan: cadeautjes kiezen op de geboortelijst, kaartje maken, de nodige berichtjes sturen, … De verloofde en ik waren niet te houden. Het moet dan ook een ongelooflijk idioot gezicht zijn geweest om ons in de lift te zien staan, de armen volgeladen met cadeautjes, een boeket bloemen en een grote ballon (je kent ‘m wel, de typische “it’s a boy”-ballon uit de shop van het ziekenhuis, love it!) De spanning stond van onze gezichten af te lezen, je zou haast zeggen dat we nog nooit een baby van dichtbij hadden gezien!
We hadden de kamer van Felix en zijn kersverse ouders al snel gevonden. Wanneer we door de deur wandelden en hem in de armen van zijn mama (want ja, de schoonzus heet vanaf nu ook “mama”) zagen liggen, stond de wereld weer even stil. Maar heel anders. De wereld stond stil, en had voor mijn part nog wat langer stil mogen blijven staan. Ik heb nog nooit zoveel geluk in één kleine kamer bij elkaar gezien. Gelukkige mama, gelukkige papa, gelukkige grootouders (want de schoonouders waren nu plots ook grootouders), gelukkige tantes, en als kers op de taart een gelukkige en trotse peter. De verloofde was plots ook “peter”.
Ook Felix was gelukkig, of dat denken we nu toch. Hij werd van de ene naar de andere arm doorgegeven, en hij gaf geen kick. Even wriemelen om terug goed te liggen, en verder slapen, meer beweging zat er niet in. En bij elke beweging stond de hele kamer recht om te zien wat hij deed en of hij z’n ogen toch niet eens opendeed, vergezeld van menig “oh” en “ah”.

Gek. Heel gek. Op bijna exact dezelfde plaats stond de wereld stil. En wanneer die weer begon te draaien, was alles anders. En dan toch weer hetzelfde. Weer stond de wereld stil. Weer is alles anders. Maar deze keer ben ik er niet rouwig om, integendeel. Welkom op de wereld, Felix!

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s