Remember how far you’ve come, not how far you have to go – You are not where you want to be, but neither are you where you used to be

Vandaag is het weer zo’n dag. Zo’n ik-ben-moe-laat-me-met-rust-dag. In de afgelopen weken heb ik gelukkig nog maar een paar van die dagen gehad. En ik weet ondertussen ook dat ze voorbij gaan en dat morgen vast weer beter zal zijn. Maar dat neemt niet weg dat ik vandaag die dag moet doorworstelen.

Op zo’n dag is het net iets moeilijker om positief te blijven denken. Het optimisme is er wel, doet z’n best, maar lijkt nog moe te zijn van het weekend. Hoewel dit weekend niet zo druk was als het vorige, ben ik er toch best moe van. Eigen schuld. Nu ik al goed kan stappen, zonder mank te lopen (yes!), denk ik ook heel snel dat ik alles alweer aankan. Wie me kent, weet dan ook dat ik mezelf niet kan inhouden… Ik stap dus vrolijk rond: naar de winkel, naar de sporthal, … In de sauna spring ik in het zwembad om een aantal baantjes te zwemmen, en na 4 baantjes al te moeten stoppen. Om dan achteraf doodmoe in de zetel neer te ploffen, en me af te vragen hoe het toch zou kunnen komen dat ik zo moe ben. En dan “de blik” van de verloofde te krijgen, vergezeld door de woorden “Je hebt weer te veel gedaan, hé?!” Dan pas komt het besef dat ik inderdaad wat veel hooi op m’n vork heb genomen, hoewel het nog maar een fractie is van de hoeveelheid hooi die ik anders draag (op soms meer dan één vork).
Het is soms moeilijk om in te schatten wat ik al goed kan, en wat nog niet. Vooral omdat ik (gelukkig) geen pijn heb. Op het moment zelf voel ik niet meteen wat al kan en wat nog niet, nadien voel ik het des te meer. Dan ben ik vermoeid, gaat het stappen terug wat minder goed en zijn m’n benen weer wat zwaarder. Het slechte gevoel krijg ik er gratis en voor niets bij. Een slecht gevoel, omdat ik weet dat het m’n eigen stomme schuld is. Omdat ik weet dat ik normaal gezien veel meer aankan. Omdat ik vind dat het herstel niet snel genoeg vooruitgaat. Omdat niemand weet wanneer ik weer alles zal kunnen dat ik eerst kon, zelfs de verloofde niet. En de verloofde weet normaal gezien álles, of toch in mijn ogen. Omdat ik pas volgende week vrijdag op controle moet bij de dokter. En omdat ik niet eens weet of die wel een antwoord weet op al mijn vragen, en of die wel een glazen bol heeft om te zien wanneer ik weer wat actiever zal kunnen zijn. Het is de onzekerheid die het slechte gevoel veroorzaakt. De onzekerheid over hoe lang alles nog duurt, wanneer deze opstoot volledig voorbij zal zijn, of dit alles überhaupt voorbijgaat.
Zoals je ondertussen al weet ben ik een echte planner, als het ware verslaafd aan regelmaat. Na elke vakantie stond er netjes in m’n agenda aangeduid hoeveel weken er nog waren vooraleer er een rapport klaar moest zijn. Zo kon ik in de gaten houden hoe lang ik nog had om toetsen af te nemen, punten op te lijsten, commentaren in te geven, … Mijn todo-lijstjes voor de vakanties waren altijd zo opgesteld dat ik eerst de prioritaire taken deed, en dan pas de dingen die ik als extra zag. Ik schreef zelfs op dat ik de klas moest opruimen, tot in detail: knutselkast opruimen, bureaulades opruimen, huistaken ordenen, … Als ik het zo zelf lees, gaat dit misschien zelfs voorbij het begrip “controlefreak”. Het contrast met mijn leven op dit moment kan dan ook niet groter zijn. Ik moet elke ochtend afwachten hoe ik me voel, om dan voorzichtig de rest van mijn dag te plannen. Die plannen bestaan uit: tv kijken, werken aan mijn blog, mails checken, beetje koken, misschien iets gaan drinken met de mama, dutje doen, beetje breien, … Dat kan je moeilijk een todo-lijst noemen, ik noem het dan maar een ” can do – lijst”, want het zijn dingen die ik allemaal kan.
Wanneer ik terug kan overgaan naar todo-lijstjes, weet ik niet. Hoeveel dingen ik op zo’n lijstje kan schrijven en effectief zal kunnen afwerken, weet ik niet. Ik weet niet hoe mijn lichaam zal reageren op terug een fulltime job na de paasvakantie. Ik weet niet hoe lang onze strandwandelingen zullen zijn tijdens ons weekendje aan de zee binnen twee weken. Laat staan dat ik weet wanneer ik weer alleen met het hondje zal kunnen wandelen. Onzekerheid is troef. En dat maakt me gek, van tijd tot tijd.
Op zo’n dagen als deze, trap ik steeds weer in dezelfde val. Ik ga mezelf steeds vragen stellen, en dan vooral over de toekomst. Dat is fout, zo fout! Ik zou ondertussen moeten weten dat het optimisme niet van dat soort vragen houdt. Omdat ik niet wil riskeren dat het optimisme nog eens een snipperdag neemt, moest ik wel een strategie ontwikkelen. Een strategie om deze vragen te ontwijken, en andere gedachten op te roepen. Positieve gedachten, gedachten die me zekerheid bieden. En wat biedt nu meer zekerheid dan het verleden?
Wat geweest is, is geweest. Niets meer aan te doen. Daar, zo zeker als wat! Op dagen als deze probeer ik dus terug te denken. Van waar kom ik, en waar sta ik nu? Vier weken geleden ging ik vanavond op spoed binnen. Dan gebeurden alle onderzoeken: scans, elektrotest, en (my favorite!) de ruggenmergpunctie. De wereld stond stil, en dat was het absolute dieptepunt. Sindsdien heb ik al bergen beklommen. Sindsdien gaat het elke dag, met enkele uitzonderingen, weer een beetje beter. Sindsdien ben ik al goed hersteld, langzaam maar zeker. Goed bezig, M!

Dat is mijn strategie om het optimisme te behouden op dagen als deze. Dat is de strategie, die ik hoop ooit helemaal onder de knie te krijgen. In plaats van verder te kijken, kijk ik terug. Ik kijk terug op alles wat ik overwon, op alles dat ik al bereikt heb. Want ook al ben ik nog niet waar ik wil zijn, ik ben ook niet meer waar ik was.

Een reactie op “Remember how far you’ve come, not how far you have to go – You are not where you want to be, but neither are you where you used to be

  1. Dag per dag,stap per stap,de ene dag al wat beter dan de andere dag,de ene stap al wat beter dan de andere stap…..mr die dagen en stappen hoef je niet alleen te doen….daarvoor zijn wij er ook!!!!!!!

    Liked by 1 persoon

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s