The secret to having it all is knowing you allready do

Iedereen wil altijd maar meer. Het lijkt wel een ziekte waardoor iedereen nooit tevreden is. Ook ik stond tot nu toe niet vaak genoeg stil bij wat ik héb, in plaats van bij wat ik wil. Maar als je erover nadenkt, komt de vraag: wanneer ga je stoppen met willen en tevreden zijn met wat je hebt? Wanneer heb je genoeg? Wanneer heb je alles?

Ik heb liefde. Liefde van de verloofde, en voor de verloofde, elke dag opnieuw. 9 jaar geleden waren we verliefd, nu is het meer een gevoel van “houden van”. Met af en toe een vlaag van verliefdheid, inclusief vlinders in de buik, een heerlijke gevoel. Ik heb liefde van het hondje. Onvoorwaardelijk. Want het is echt waar wat men zegt: een hond is je trouwste vriend. Het hondje is altijd blij wanneer ik thuis kom. Ik houd van knuffelen en wandelen met het hondje. De verloofde ook. Met ons drietjes zijn we een echt klein gezinnetje.
Ik heb familie. Familie die me graag ziet, die blij voor me is wanneer ik iets leuks meemaak, die bezorgd is wanneer er iets aan de hand is, die helpt wanneer ik hulp nodig heb. Familie die meer kan zeggen met één blik dan met duizend woorden. Familie die steeds groter wordt. De familie van de verloofde werd de afgelopen jaren ook mijn familie. En binnenkort komt er een eerste kleintje bij, de verloofde en ik worden peter en tante. De hele familie kijkt er enorm naar uit. Familie staat gelijk aan liefde, zekerheid en samenhorigheid.
Ik heb vrienden. Beste vrienden, goeie vrienden, verre vrienden. Veel vrienden, dat is de afgelopen weken nog maar eens heel duidelijk geworden. Vriendinnen waar ik alles bij kwijt kan. Vriendinnen die mee uitkijken naar de vrijgezellendag en het trouwfeest later dit jaar. Vrienden waarmee ik me rot kan amuseren. Vrienden die ik wekelijks zie. Vrienden die ik soms lange tijd niet zie, maar waarbij de draad bij elk weerzien makkelijk terug wordt opgepikt. Vrienden zijn ook een stukje familie, het stukje familie dat je zelf kiest, en dat maakt ook hen heel bijzonder.
Ik heb werk. Dat alleen al is een reden om gelukkig te zijn. In mijn geval is er nog een extraatje: ik heb de job van mijn dromen. Hoewel ik nu besef dat ik minder hard moet gaan werken, en meer tijd voor mezelf moet nemen (ik ben zo iemand die nogal snel opgeslokt raakt door het werk, ten koste van vrije tijd met familie en vrienden), kijk ik er heel erg naar uit om terug te gaan werken binnen enkele weken. Ik houd van mijn werk, en van het sociaal contact dat ermee gepaard gaat. De dagelijkse babbels met collega’s en met ouders aan de poort. Ik houd van de voldoening die mijn werk me geeft. Ik kan elke dag zeggen dat ik iets heb bereikt met de kinderen in mijn klas.
Ik heb een thuis, in de vorm van een mooi, groot huis. De verloofde en ik hebben er samen met familie en vrienden een tiental maanden hard aan gewerkt. En hoewel het nog niet “klaar” is, is het thuis. Het is de plaats waar ik tot rust kom, gewoon omdat het “thuis” is.
Ik heb een geweldige dag om naar uit te kijken. Binnen een aantal maanden komt wat tot dan toe de mooiste dag moet worden. Ik houd ervan om deze dag voor te bereiden. Trouwkleed kiezen, cadeautjes zoeken voor de getuigen, cadeautjes zoeken voor de bruidskindjes, zaal zoeken, uitnodigingen maken, … Ik kijk ernaar uit om de verloofde vanaf dan de echtgenoot te kunnen noemen. In goede en slechte tijden.
Ook op materieel vlak heb ik alles wat ik nodig heb. Ik heb een laptop, een tablet, een iPad, een iPhone, alles wat ik nodig heb (veel meer dan ik nodig heb, eigenlijk) om m’n werk goed voor te bereiden, om in contact te blijven en nog meer. Ik heb een goed gevuld schoenenrek (I love shoes!) en een kleerkast die met de regelmaat van de klok bijgevuld wordt (en I love shopping…). De koelkast en de kast zijn altijd goed gevuld, net als het wijnrek. We rijden met een mooie auto, en binnenkort komt er een nieuw exemplaar aan. Wanneer ik geen tijd of zin heb om te koken gaan we gezellig uiteten. En zo kan ik nog even doorgaan. Als je dit leest lijkt deze hele opsomming een beetje onnozel. Alles lijkt misschien vanzelfsprekend. Maar ik besef dat dit voor veel mensen op de wereld niet vanzelfsprekend is. Ik wil geen “wereldverbeteraar” zijn, maar weet wel dat ik bij de gelukkigen ben die op de juiste plaats geboren zijn. En dat ik gelukkig moet zijn met alle luxe die ik heb.

Het zal je wel opvallen dat ik elke keer begin met “ik heb”. Een heel andere manier van denken dan het eeuwige “ik wil”. En ik moet eerlijk zeggen dat dit stuk zichzelf heeft geschreven, ik moest er niet bij nadenken. Bij het typen van de woorden “ik heb” kwam de rest vanzelf. Toch ben ik bang om op de duur terug te gaan vervallen in het willen. Daarom ga ik meedoen aan de 100 Happy Days Challenge. 100 dagen lang ga ik elke dag een foto nemen van iets dat me die dag gelukkig maakt. 100 dagen lang ga ik elke dag even stilstaan bij iets dat ik heb. Misschien zijn die 100 dagen genoeg om er een gewoonte van te maken. Om te beseffen dat het geheim om alles te hebben erin bestaat dat ik het al heb. To be continued…

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s